Mity na temat pracy psychologa — przeczytaj i rozwiej wątpliwości

Praca zawodowa w każdym obszarze, zwłaszcza tym usługowym, wiąże się z powstawaniem różnych półprawd i mitów. Niekiedy ciężko jest odróżnić, czy zasłyszana informacja od znajomego, czy członka rodziny należy do tych prawdziwych i zgodnych z rzeczywistością, czy jednak trzeba włożyć ją między bajki. Podobnie wygląda to w przypadku pracy psychologa. Oto najczęściej powtarzane mity, które potrafią namieszać w głowie.

Choć może się to wydawać absurdalne, sporo osób podziela powyższe stwierdzenie. Ludzie wychodzą z założenia, że psycholog z powołania posiada jednocześnie jakąś nadludzką intuicję czy “tajemną moc”, dzięki której może zajrzeć w głąb swojego pacjenta. Niestety, jest wprost przeciwnie. Aby człowiek został zrozumiany i odpowiednio poprowadzony przez psychologa, musi mówić.

Stowarzyszenie Psychologów powtarza, że najcenniejszą umiejętnością opanowaną przez tych specjalistów jest słuchanie drugiego człowieka. To, co może faktycznie charakteryzować psychologa to umiejętne czytanie między wierszami, obserwacja, rzetelność i etyczność, obiektywizm oraz prowadzenie profesjonalnych kwestionariuszy oraz notatek na temat pacjenta, a następnie wyciąganie odpowiednich wniosków.

Wśród wielu opinii psycholog wychodzi na manipulatora. Jest to błędne stwierdzenie, ponieważ specjalista psycholog niczego nie narzuca, a tym bardziej w żaden sposób nie manipuluje osobą, która zgłosiła się do niego po pomoc. Lekarz psycholog, jak każdy inny lekarz, posiada zbiór zasad etycznych, których zobowiązany jest się trzymać. Nie może więc wykorzystywać żadnych manipulacji względem swoich pacjentów, zwłaszcza w profesjonalnej pracy.

Psycholog z uwagą słucha pacjentów, próbuje im realnie pomóc. Jeśli trzeba, sporządza dłuższe ekspertyzy opinii psychologicznych. Zdarza się, że nie są to dokumenty dla indywidualnych pacjentów, a dla konkretnych osób wykonujących odpowiednie zawody — adwokatów, prokuratorów, sędziów. 

Bardzo często mylone jest miano psychologa z psychoterapeutą. Wbrew pozorom są to dwie oddzielne profesje. Zgodnie z definicją, która obowiązuje, psycholog jest specjalistą z zakresu psychologii. Musi to być osoba, która ma odpowiednie wykształcenie, udokumentowane dyplomem. Koniecznością jest ukończenie 5-letnich studiów magisterskich na kierunku psychologia. 

Z kolei psychoterapeuta to zawód, w którym specjalista zajmuje się prowadzeniem terapii klienta, który zgłasza się po pomoc. Zwykle terapia ta jest długoterminowa, a jej celem jest uruchomienie konkretnych procesów przez klienta. Momentem zwrotnym w terapii jest uświadomiona zmiana utrwalonych mechanizmów, patologicznych najczęściej, które znacznie utrudniają codzienne funkcjonowanie. Psychoterapeutą można zostać po ukończeniu 4-letniego szkolenia w wybranym nurcie psychoterapii, jak i studiów podyplomowych. 

Jak widać, istnieje sporo utrwalonych mitów na temat psychologa i jego pracy. Ważne jest, by sukcesywnie się od nich odwracać, na rzecz prawdziwych stwierdzeń.